یک روز به سراغت خواهم امد،با عشق.

 با وجود خستگی هایم تو مرا خواهی پذیرفت.

 یک روز برایت قصه خواهم خواند از عشق.

 و تو به قصه ام با تمام غم هایش گوش فرا خواهی داد.

یک روز تو را به دشتی خواهم برد،

پر از شقایق و تو با تمام خستگی هایت با من همراه خواهی شد،

یک روز تو را برای همیشه با خود می برم،

به نا کجا وتو با تمام دلتنگی هایت با من خواهی امد.

و چشمهایی که دوباره یکدیگر را خواهند یافت،

رسیدن هایی که دیگر میان جاده های دوری راه گم نمی کند،

زمینی که ما را در کنار هم خواهد دید

و ماه وخورشیدی که برای همیشه بر من وتو خواهند تابید.

بسوزی دل بسوزی،بسوزی دل بسوزی

ببین منو گذاشتی به چه حال وروزی

ببین می سوزم ازاتیش ِ تو شبانه روزی

بسوزی که منو دربه در و اواره کردی

تازه اول راه زندگی بیچاره کردی

یه روز سواره بودم بی سبب پیاده کردی

الهی خون بشی تیکه بشی اتیش بگیری

منو کشتی الهی عاقبت تو هم بمیری

چی کارت کرده بودم که واسم خواستی اسیری

دیگه نه  نمی خوام بازم بسوزم

دیگه دوست ندارم چشمامو کنج در بدوزم

تو رو می کنم از سینه ومی ندازم به دریا

می خوام بی دل بشم شاید عوض شه حال و روزم

کی اشک هاتو پاک می کنه شبها که غصه داری

دست رو موهات کی می کشه وقتی منو نداری

شونه ی کی مرهم هق هقت می شه دوباره

از کی بهونه می گیری شبهای بی ستاره

برگ ریزونهای پاییز کی چشم براهت نشسته

از جلو پات جمع می کنه برگهای زرد وخسته

کی منتظر می مونه حتی شبهای یلدا

تا خنده رو لبات بیاد شب برسه به فردا

کی از سرود بارون قصه برات می سازه

از عاشقی می خونه وقتی که راه درازه

کی از ستاره بارون چشمهاشو هم می ذاره

                   نکنه ستا ره ای بیاد یاد تو رو نیاره

از چه دلتنگ شدی؟

دلخوشی ها کم نیست:

مثلا این خورشید

کودک پس فردا

کفتر ان هفته

یک نفر دیشب مرد

و هنوز،نان گندم خوب است

و هنوز اب می ریزد پایین، اسبها می نوشند

  سهراب سپهری

آن که خوش یمن ترین,کوکب اقبال تو باشد

عشق احساس قشنگیست پر از شوق پریدن

شوق پرواز همیشه به پر و بال تو باشد

آنچه دارم دلم و کاسه نوری و دعایی

بگذارش به حسابم جزو اموال تو باشد

تولدت مبارک

               **

تموم غصه ها رو از دل من بر میداری

              **

 اما این فقط یه خوابِ ,خوابِ پشت پنجره

              **

وقت بیداری بازم غم می شینه تو حنجره

              **

 غم می شینه تو حنجره.....

چه کسی بود صدا زد:سهراب؟

هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود

من به اندازه ی یک ابر دلم می گیرد

باید امشب بروم

باید امشب چمدانی را

که به اندازه ی پیراهن تنهایی من جا دارد بردارم

 یک نفر باز صدا زد:سهراب

 کفشهایم کو؟

سهراب سپهری

            عشق   غرور   دروغ

            چون عشق به هنگام

                               غرور

                       به انسان دروغ می گوید

          دکتر علی شریعتی 

افتاده بود یه گوشه ی خیابون

هیشکی اونو یه لحظه پاش نمی کرد

هیشکی یه لحظه هم نگاش نمی کرد

می گفت که تنهایی و بی پناهی

یه روز به اخر برسه الهی

شب بود و شب گردیِ بارون و باد

رد شدم و چشام به چشماش افتاد

دیدم که زخماش همه از غربتِ

مثل خودم خسته و بی طاقتِ

دیدیم و گفتم که نباید نشست

یه کفش بیچاره رو دیدو نشکست

رفتم و گفتم که چرا نشستی

تلف نکن عمرتو دستی دستی

درستِ که از همه تنهاتری

اسیر این دردای زجر اوری

کفشایِ غیرتو باید پا کنی

بگردی ولنگتو پیدا کنی

       خنده رازیست

              عشق رازیست

اشک ان شب لبخند عشقم بود

باید زودتر یه چیزایی در مورد خودم می نوشتم اما خوب می گن ماهی رو هر وقت ...

من حسین باقی زاده متولد شهرستان اراک هستم.

بیست سالمه و دانشجوی سال اول رشته مکانیک گرایش ساخت و تولید

هستم در دانشگاه علم و صنعت(واحد اراک).

اصلا خرخون نیستم یعنی یه جورایی مثل ادمای تنبل درس می خونم اما چطوری دانشگاه قبول شدم باید بگم فقط کمک خدا بود.

به  شعر خیلی علاقه دارم به نثر هم علاقه دارم اما دوره ی دبیرستان کلاس ادبیات یکی از زجر اور ترین کلاس ها بود!!!چون فقط از ادم می خوان یه چیزی حفظ کنی اون هم برای نمره و اصلا طراوت نداره.

گرایش سیاسی خاصی ندارم زیاد خودمو درگیر این جور مسائل نمیکنم.

شدیدا اهل ورزشم  و یه استقلالی که هنوز هم عاشق اس اس هست اما الان دیگه تعصب های به نظر خودم بچگانه رو نداره.

تو این چند وقت تعدادی وبلاگ خوندم و علاقه مند شدم که خودم هم یکی داشته باشم و اینو عملی کردم حالا تا چه حد بتونم موفق باشم و اینکه دیگران خوششون بیاد رو با گذشت زمان و از روی نظرات شما عزیزان می شه فهمید.تا اینجا که تعدادی از دوستان لطف کردن و نظر دادن و منو شرمنده ی خودشون کردن. 

دیگه نمیدونم چی بگم فقط از نظر هاتون منو بی نصیب نذارید.

یا علی

کبوتر سخنم اشیانه می خواهد

امروز ۱۳ فروردین روز طبیعت یا همون سیزده به در خودمون.

خیلی ها تو این روز می رن بیرون به دل طبیعت.البته بعضی ها هم به هر دلیلی می مونن خونه.

الان که دارین این متن رو می خونین دیگه سیزده تون رو در کردید امید وارم خوش گذشته باشه.

من دو سال میشه که سیزده خونه می مونم یعنی می رم طبیعت اما طبیعت دلم!اول که نگاه می کنی ظاهرش خوبه با صفاست اما وقتی یه دوری توش می زنی انگار بی اب و علفه! گویی حیاتی وجود نداره!اما نه ...چند تا جوونه هست جای امیدواریه ولی خوب این جوونه ها نیاز به مراقبت دارن یه باغبون خوب می خوان که پژمرده نشن نمی دونم تا کی بی باغبون دوام میارن اما خدا کنه باغبون دیر نرسه چون اونوقت دیگه دلم میشه مثل یه کویر

خدایا دلم کویر نشه...

اینجا می گویند دوست نداشته باش و نگذار دوستت داشته باشند!قصه ی تلخی است.مرا زنده زنده می سوزانند به بهای انکه مبادا یقین انها را به شک تبدیل کنم.مبادا از پنجره ی چشمان کسی نور امید بتا بانم.مبادا در گوشه سکوت ادمی ترانهی شادی و امید زمزمه کنم.در این جا محبت کردن جرم قمار دارد.در اینجا اشک ریختن جرم عشق دارد!و من در این شهر قمار باز عاشقی هستم که می خواهد همیشه بازنده باشد.عجبا که در این شهر برای باختن هم باید دلیل داشت.در این شهر برای انکه زنده بمانی باید بمیری!!قصه ی تلخی است...

کسی باورش نمی شود!کسی نمی تواند بفهمد که بلبل اگر می خواند اگر برای گلی با هزار شور و شرر می خواند لازم نیست عاشقش باشد.بلبل اگر نخواند می میرد.می خواهید بمیرد؟می میرد.به همین سادگی...

از تو تمام این دنیا                            مونده براش فقط خدا

خدایی که مهربونه                    ولی کسی قدر نمی دونه

یکی رو دیدم لایق لایق              منم شدم عاشق عاشق

جونمو فداش می کردم             سرمو به پاش می ذاشتم

اما اون بود فقط یه سنگدل     باور نداشت چی داره این دل

نتونست که باورم کنه                        دل به دلم وصل کنه

ما گونه ها را تر کنیم

شاید که در کولاک اشک                                

احساس را باور کنیم

ای کاش اگر شمعی نبود

ما چشممان را وا کنیم

فانوس دریایی شویم

تا راه را پیدا کنیم

ای کاش اگر می شد پرید

از خویش پروازی کنیم

با ساز اهی سینه سوز

پروانه را راضی کنیم

ای کاش اگر سروی خمید

از باغ دلجویی کنیم

در گفتن از صبر و امید

ای کاش پر گویی کنیم

در گرگ و میش انتظار

ای کاش فریادی کنیم

ما بین شادی هایمان

از لاله ها یادی کنیم

ای کاش اگر اشکی چکید

ما با خدا صحبت کنیم

انفاق را معنی دهیم

لبخند را قسمت کنیم

ای کاش بر دیوار دل

یک یادگاری حک کنیم

ایینه های پاک را

روزی مبادا لک کنیم

ای کاش اگر تنها شدیم

با خویشتن عهدی کنیم

وقتی کسی تنها نماند

احساس خوشبختی کنیم

با هم بیا نذری کنیم

وقتی دعایی می کنیم

خود را به باران بسپریم

از دیگران صحبت کنیم

مریم بخشی

باز  یه لحظه  یه دم اروم نداری

مثل  زمستون  تو حسرت بهاری

باز  عشقت  خیمه زد رو خونم

باز  یادت  اتیش زد به اشیونم

باز  بی تو  باید تنها بمونم

بیا سکوت لبهام هنوز حرمت خونست

پرنده ی دل من هنوز بی اشیونست

بیا  پراز امید هنوز این دل خسته

هنوز پلکای چشمام پای عشقت نشسته

 توی اسمون دنیا هر کسی ستاره داره  چرا وقتی نوبت ماست اسمون جایی نداره  واسه من واسه من تنهایی درده  درده هیچکسو نداشتن  هر گل پژمرده ای رو تو کویر سینه کاشتن  دیگه باور کردم که باید تنها بمونم  تا دم لحظه ی اخر شعر تنهایی بخونم

خیالی در دلم امد ز یار اهسته اهسته

به صحن لاله زار اید بهاراهسته اهسته

بریز از جام چشمانت نگه بر دیده ام نم نم

که تا بیرون رود از دل خمار اهسته اهسته

مرا صبری دگر باید که گردم لایق وصلش

که حاصل می شود هر اعتبار اهسته اهسته

خیال طاق ابرویش برد تاب دل و دینم

کند صیاد تعقیب شکار اهسته اهسته 

به حلق دل کند محکم دمادم حلقه مو را

کشیدن اینچنین باید به دار اهسته اهسته

عجب نبود ز هجرانش اگر چون شمع می سوزم

که هر بیمار می گردد نزار اهسته اهسته

فروماند از غم عشقش"صفا"این جسم زار اینجا

که ان هم می رود سوی مزار اهسته اهسته 

  مسعود ارشادی فر(صفا)       

با کمک پروردگار متعال کار این وبلاگ رو شروع می کنم امید است که مورد رضایت دوستان قرار بگیرد.